ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ
ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെയും മട്ടാഞ്ചേരിയിലെയും കുട്ടികളുമായും കമ്മ്യൂണിറ്റികളുമായും ചേർന്ന് പ്രവർത്തിച്ച് അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം, വൈകാരിക ക്ഷേമം, ജീവിത നൈപുണ്യങ്ങൾ എന്നിവ വളർത്തിയെടുക്കുന്നു. യുവാക്കൾക്ക് പഠിക്കാനും തങ്ങളെത്തന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കാനും വളരാനും കഴിയുന്ന സെഷനുകളിലൂടെയും പ്രോഗ്രാമുകളിലൂടെയും അവർ സുരക്ഷിതമായ ഇടങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്തത്
In earlier sessions, we noticed that some children could read words aloud without fully understanding them. This week, we changed from paired reading to reading aloud together, pausing to explore unfamiliar words and discuss the story’s meaning. We chose Stage Fright, a Pratham Books story about Champa, who loves singing but is afraid to perform on stage. We prepared slides with selected tricky words, inviting children to guess their meanings from the story before revealing the Malayalam explanations. We discussed why Champa felt scared and asked who had felt like her before. Children shared their own experiences of nervousness, connecting the story to their lives and exploring the feelings behind the words.
This week at Curiosity Club, we explored a question: What helps us share our ideas when we feel nervous? We began with Champa from Stage Fright, a story about a child who loves singing but is afraid to perform. Her worries helped children talk about their own feelings when facing an audience. We prepared slides with prompts and examples, and set up a microphone for practice. We started by inviting each child to introduce themselves with an action. Afterwards, we asked how it felt to stand up and speak. Children described shaking hands, trembling legs and sweaty palms, connecting their experience to Champa’s. This led us to practise breathing to calm our bodies and shaking out our arms and legs to release tension. We then warmed up our voices with tongue twisters and tried changing our volume and expressing different emotions. A facilitator demonstrated different speaking styles, and children noticed the difference posture, voice and energy made. They then chose topics for short talks in Malayalam or English. We introduced PREP — point, reason, example, point — to help organise their thoughts, with paper available for notes. They then came to the front and used the microphone to share their ideas with the group. We closed by reflecting on how it felt to speak and what had changed after trying.
We begin our Curiosity Club with free play as children arrive. They choose games and building materials and play together, giving everyone time to arrive before we gather for the guided activity. We had asked children what they wanted to play and added games based on their suggestions. They were excited to see their choices and began setting them up themselves. With six games going on at once, children could choose what interested them. Two older children attending for the first time were initially unsure how to join in. Our facilitator invited them into an UNO game with others. As they played, they became more involved and helped explain the rules to younger children. The group later learned dominoes together too. Another group prepared Guess Who for next week, helping each other when the setup became frustrating. Jenga, LEGO and Dobble were also very popular.
എല്ലാ 51 സെഷനുകളും കാണിക്കുക
Our Saturday Curiosity Club fell on World Mental Health Day, making it a fitting time to explore caring for our thoughts and feelings. We prepared slides, art materials and our first Malayalam explainer video created using NotebookLM about the hand-brain model, explaining why big feelings can make thinking clearly difficult. After a rainstorm movement activity, children and facilitators shared their emotional “weather”. We discussed how feelings change and used think, pair and share to explore when and where big feelings arise. We talked about making a plan when something can be changed, and coping when it is outside our control: Breathe through bee breathing, Move through gentle movement and a body scan, and Create through art. For Create, children used crayons to scribble their stress or big feelings onto paper, pressing down and making marks freely. They tore the paper into smaller pieces, then arranged and glued them onto a fresh sheet to create a design of their choice. They added words to encourage themselves, such as “You are amazing”, “Never give up” and “I love you”. We were surprised by the messages they chose. On the back, they traced a hand and added people they could reach out to when they needed support. We closed with a recap of the model and ways to care for our mental health.
LifSkool: Taking Our Learning Forward
Students were ready to go with our familiar movement and mindful breathing routine and settled into the session quickly. Today was our last in-person LifSkool session before a break and it brought together the skills we had explored throughout the programme. Students revisited what they had learned, why the skills mattered and how they could use them in everyday life. It was encouraging to hear their reflections in their own words. We introduced the SPARK Challenge: noticing a small, real problem at school, at home or in the neighbourhood, and using their life skills together to try making a difference with a buddy. Students will receive weekly SPARK challenge envelopes in person to complete with their buddies. They will share updates through our WhatsApp group, where we will stay connected and support them. At their graduation day in January 2027, they will present their work and learning. To finish, students worked together to spell SPARK using their bodies. It was a playful, emotional close to this part of our journey, with more learning ahead.
Opening Doors: Our First School Outreach Together
Our recent team meetings highlighted a shared challenge: reaching children and young people who could benefit from the programmes at aikyam. We agreed to combine our networks and prepare a shared introduction to the offerings. Putting this into action, we prepared a shared brochure introducing the programmes available at aikyam. Each team contributed programme descriptions, which were brought together in a brochure for the visits. We then made our first school visits together as the aikyam, Olimalar and Thudippu team, visiting two schools suggested by Shabana, drawing on her knowledge of the local community. We spoke with headteacher about opportunities for children to participate. One school already knew Olimalar through LifSkool. At the other, youth festival preparations opened a conversation about possible dance support from Thudippu. We collected their contact numbers and shared printed and digital copies of the brochure. When we returned to aikyam, we discussed the visits and how we could reach more children. Alongside welcoming families to aikyam, we explored finding spaces in schools and communities and training facilitators to run activities closer to where children live.
LifSkool: Understanding Each Other
We began by revisiting The Egg Drop Challenge: why had some designs protected their eggs, and how had the teams worked together? This connected our previous session to interpersonal relationships - how we listen, share ideas and make decisions together. We explored the relationships in our lives and what strengthens or damages them. The idea of a “relation-ship” helped us talk about trust, listening and respect, and how to work through disagreements. This time, we changed the pace, watching two short films, Snack Attack and Purl, and coming together for circle discussions. We explored misunderstandings, being left out and the pressure to change ourselves to fit in, connecting the stories to everyday school situations. Students practised asking directly before making assumptions and inviting someone to join their group. We closed with a reflection on being themselves and responding to peer pressure, bringing the discussion back to everyday choices in their relationships.
Malarvattam: Making Space to Share
We surveyed nearly 100 people in Fort Kochi and Mattancherry to understand what support the community wanted. Their responses highlighted a need for parents and caregivers to share experiences, feel heard and support one another. This led us to create and name Malarvattam ("flower circle"), a monthly parents and caregivers’ circle. For the first gathering, we chose a get-to-know-you conversation. The facilitators reviewed the survey together, developed discussion prompts and prepared slides. Their role was to make space for everyone to contribute, listen and summarise what participants shared, rather than give expert parenting advice. We designed a poster and shared it widely through partners and community contacts. On Saturday, the facilitators held a mock circle, working through the slides and practising how they would introduce questions and guide the discussion. They also prepared their own scripts for Sunday’s session. Two participants joined the first circle. Together, we explored memories of childhood, children’s lives today and experiences of parenting and caregiving.
LifSkool: The Egg Drop Challenge
Students returned with creations they had continued at home after “LifSkool: What Else?”—photo frames, a little fan, a house, a puzzle and chopsticks. It was lovely to see their ideas develop beyond the session. We began with our routine movement break and mindful breathing, giving students time to shake off the school day and settle. Then six teams took on The Egg Drop Challenge: protect your egg from a fall. We chose the task to bring problem-solving, effective communication, decision-making and creative thinking together through discussing ideas, choosing a design and testing it. Students combined recycled materials from home with supplies from our inventory to create their egg carrier. We planned a second-floor drop, but their confidence went one floor higher and they asked to test from the third! One student from each team stayed with a facilitator to drop their design, while the others went downstairs to watch and check whether their egg survived. Much to their amazement, two of the six eggs appeared to remain intact. With little time left after returning to class, we planned to revisit why some designs worked and how the teams worked together in the next session.
ഇന്നത്തെ ലൈഫ്സ്കൂൾ സെഷൻ സർഗ്ഗാത്മക ചിന്തയെ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്തു. "നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?" എന്ന കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ ചോദ്യം ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പരിശോധിക്കുകയും "വേറെന്താണ്?" എന്ന പുതിയൊരു ചോദ്യം പരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ആൺകുട്ടികൾ ഒരേ കണ്ണുകളുടെ ജോഡികളെ പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്തമായ ചിത്രങ്ങളാക്കി മാറ്റി. തുടർന്ന് ജോഡികളായി, അവർ ദൈനംദിന വസ്തുക്കളുടെ പുതിയ ഉപയോഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും രണ്ട് വസ്തുക്കൾ സംയോജിപ്പിച്ച് പുതിയൊരു കണ്ടുപിടുത്തം നടത്തുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ, ഓരോ ജോഡിക്കും ഒരേ ഐസ്ക്രീം സ്റ്റിക്കുകളും ജോയിനറുകളും നൽകി, എന്തും നിർമ്മിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകി. ഓരോ നിർമ്മിതിയും വ്യത്യസ്തമായ ദിശയിലേക്ക് പോയി, ഇത് ഒരു പ്രാരംഭ പോയിന്റ് എങ്ങനെ നിരവധി സാധ്യതകളിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ചർച്ചയിൽ, ഒരു ആശയം അവസാനിക്കുമ്പോൾ എന്താണ് സഹായിച്ചതെന്ന് വിദ്യാർത്ഥികൾ പങ്കുവെച്ചു: ചിന്ത തുടരുക, പങ്കാളിയെ ശ്രദ്ധിക്കുക, ആശയങ്ങൾ സംയോജിപ്പിക്കുക, അപൂർവ്വമായ എന്തെങ്കിലും പരീക്ഷിക്കുക. വെല്ലുവിളികളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, "എനിക്ക് വേറെ എന്താണ് പരീക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക?" എന്നത് ദൈനംദിന പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ മറ്റൊരു വഴി കണ്ടെത്താൻ എങ്ങനെ സഹായിക്കുമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങി. ചില നിർമ്മിതികൾ പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല, അതിനാൽ തുടർന്ന് ചെയ്യാൻ അവർ അത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
സ്കൂളുകളിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ക്ലാസുകൾക്ക് പകരമുള്ള ക്ലാസുകൾ നടന്നിരുന്നതിനാൽ ഈ ആഴ്ച ഒമ്പത് കുട്ടികളാണ് ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേർന്നത്. ലെഗോ (LEGO), ഡോബിൾ (Dobble), ബിൽഡിംഗ് ബ്ലോക്കുകൾ എന്നിവയോടെയാണ് ഞങ്ങൾ തുടങ്ങിയത്. ബോഡി പെർകഷൻ പരീക്ഷിക്കണമെന്ന് കുട്ടികൾ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആസൂത്രണം ചെയ്തിരുന്ന വായനാ പ്രവർത്തനം മാറ്റിവെച്ച് 'വി വിൽ റോക്ക് യു' (We Will Rock You) എന്ന പാട്ടിന് ഞങ്ങൾ ഒരു താളമുണ്ടാക്കി. പിന്നീട് നിഴലുകൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു, ചൈനയിലെ നിഴൽപ്പാവക്കൂത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വീഡിയോ കണ്ടു, അതിനെ കേരളത്തിലെ പാരമ്പര്യങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. മുൻ സെഷനുകളിൽ ബാക്കിവന്ന സാമഗ്രികൾ ഉപയോഗിച്ച് കുട്ടികൾ ആളുകളെയും വീടുകളെയും ഒരു പൂച്ചയെയും ഒരു തെങ്ങിനെയും തേനീച്ചകളെയും ഒരു ഉറുമ്പിനെയും ഉണ്ടാക്കി. ഞങ്ങളുടെ തിയേറ്ററിനായി ഒരു വെള്ള പുതപ്പിന്റെ ഒരു വശം ജനലിൽ കെട്ടി; മറുവശം ഒരു ഫെസിലിറ്റേറ്റർ പിടിച്ചു. പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ടോർച്ച് പാവകളെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു, കാണികൾ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. കുട്ടികൾ ടീമുകളായി മൂന്ന് ചെറിയ നിഴൽപ്പാവ കഥകൾ ഒരുക്കി അവതരിപ്പിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ ആശയങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമായിരുന്നു.
കഥകൾ, ശബ്ദങ്ങൾ, ആത്മവിശ്വാസം: അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയുള്ള വായന
കഥകൾ, ശബ്ദങ്ങൾ, ആത്മവിശ്വാസം (Stories, Voices & Confidence) എസ്.ഡി.പി.വൈ. ഗേൾസ് സ്കൂളിലെ ഏഴാം ക്ലാസ് പെൺകുട്ടികളോടൊപ്പം ജൂലൈ 10-ന് തുടങ്ങി. റോൾഡ് ഡാലിന്റെ 'മറ്റിൽഡ'യുടെ 50 കോപ്പികൾ വാങ്ങാൻ ഞങ്ങൾ ഫണ്ട് സമാഹരിച്ചു; പെൻഗ്വിൻ ഇന്ത്യ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ഡിസ്കൗണ്ട് നൽകി. ഈ പുസ്തകങ്ങൾ ഭാവിയിലെ ഗ്രൂപ്പുകൾക്കും ഉപയോഗിക്കും. ഈ കഥയിലൂടെ, വായിക്കുന്നത് മനസ്സിലാക്കാനും തങ്ങളുടെ ആശയങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനും ഞങ്ങൾ പെൺകുട്ടികളെ സഹായിക്കുകയാണ്. മഴയും ഓണവും പരീക്ഷകളും യുവജനോത്സവവും കാരണം ഞങ്ങൾ അവസാനം കണ്ടിട്ട് കുറച്ചുകാലമായിരുന്നു. ഇടവേളയിൽ ദിവസവും 15 മിനിറ്റ് വായിക്കാനും പ്രയാസമുള്ള വാക്കുകൾ കുറിച്ചുവെക്കാനും ഞങ്ങൾ പെൺകുട്ടികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നു. തിരിച്ചെത്തിയ ആദ്യ സെഷനിൽ പെൺകുട്ടികൾ പുസ്തകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായിരുന്നു; ചിലർ വായിച്ചുതീർത്തിരുന്നു. 37 പെൺകുട്ടികൾ ഗ്രൂപ്പുകളായി ചെറിയ ഭാഗങ്ങൾ വായിച്ച ശേഷം രംഗങ്ങൾ അഭിനയിച്ചു കാണിക്കുകയോ നിശ്ചല ചിത്രങ്ങളായി (still pictures) അവതരിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യണമെന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പദ്ധതി. പലർക്കും ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കുകൾ വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഖണ്ഡികകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിനായി ഒളിമലർ ഫെസിലിറ്റേറ്റർമാരും സ്കൂൾ ടീച്ചറും ഗ്രൂപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ നീങ്ങി. പിന്തുണയോടെ പെൺകുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി, പക്ഷേ അവതരണങ്ങളിലേക്ക് ഞങ്ങൾ കടന്നില്ല. അടുത്തതായി എവിടെ ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന് ഈ സെഷൻ ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതന്നു: അവതരിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒന്ന് നിർത്താനും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും കഥ മനസ്സിലാക്കാനും പെൺകുട്ടികളെ സഹായിക്കുക.
ലൈഫ്സ്കൂൾ: ഒരു ഡിറ്റക്ടീവിനെപ്പോലെ ചിന്തിക്കൂ
ഞങ്ങളുടെ ലൈഫ്സ്കൂൾ (LifSkool) സെഷൻ മുൻപത്തെ ക്ലാസുകളെക്കുറിച്ച് ഓർത്തെടുത്തുകൊണ്ടും കുട്ടികൾക്ക് എന്തൊക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടെന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടുമാണ് ആരംഭിച്ചത്. ആശയവിനിമയം, പ്രശ്നപരിഹാരം, തീരുമാനങ്ങളെടുക്കൽ എന്നിവയുൾപ്പെടെ തങ്ങൾ പരിശീലിച്ച കഴിവുകളുമായി മുൻപത്തെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് സാധിച്ചു. ഇന്നത്തെ ലൈഫ്സ്കൂൾ സെഷൻ കാര്യകാരണസഹിതം ചിന്തിക്കുന്നതിലേക്ക് (critical thinking) ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. ചെറിയ ചിന്താ വെല്ലുവിളികളും കൂട്ടായ അന്വേഷണ രീതികളും (collaborative investigation) ഉപയോഗിച്ച് ഡിറ്റക്ടീവുകളെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാൻ ഞങ്ങൾ കുട്ടികളെ ക്ഷണിച്ചു. കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആദ്യം തന്നെ വിശദീകരിക്കുന്നതിന് പകരം, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും വിവരങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് സ്വയം കണ്ടെത്താനും ഞങ്ങൾ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ വേഗതയും (pace) ചിന്താശേഷിയും (reflection) തമ്മിലുള്ള സമതുലിതാവസ്ഥയാണ് ഇന്ന് വളരെ നന്നായി ഫലിച്ചത്. പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളും മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിവെച്ചതിനാൽ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അടുത്ത പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് മാറാൻ കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ ഉത്തരത്തിൽ എങ്ങനെ എത്തിച്ചേർന്നു, എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങളാണ് ധരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്, നിലപാടുകൾ മാറ്റാൻ എന്താണ് കാരണമായത് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനായി പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കിടയിൽ ചെറിയ ഇടവേളകളും നൽകി. കുട്ടികൾ ഈ രീതിയോട് വളരെ ആവേശത്തോടെയാണ് പ്രതികരിച്ചത്. കൗതുകത്തോടെ സംസാരിക്കാനും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും എല്ലാ കുട്ടികളും മുന്നോട്ടുവന്നു. സവിശേഷമായ ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, ഡിറ്റക്ടീവ് ശൈലിയിലുള്ള അന്വേഷണ രീതി എല്ലാവർക്കും ഒരുമിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പ്രായോഗികമായ അവസരമൊരുക്കി. സെഷന് ശേഷമാണ് ഞങ്ങൾ ആ നൈപുണ്യത്തിന് പേരിടുകയും അതിനെ ഒരു ലളിതമായ ആശയവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തത്: എന്തെങ്കിലും തീരുമാനിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്യുക. വേഗതയേറിയ സെഷനുകൾ എന്നാൽ പഠനം വേഗത്തിൽ തീർക്കുക എന്നതല്ല എന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച പ്രധാന പാഠം. മികച്ച തയ്യാറെടുപ്പ് ക്ലാസിലെ ഊർജ്ജസ്വലത നിലനിർത്താൻ സഹായിച്ചു, അതുപോലെ ചെറിയ ഇടവേളകൾ കുട്ടികൾക്ക് സ്വന്തം ചിന്താഗതികൾ മനസ്സിലാക്കാൻ അവസരം നൽകി. ഭാവിയിൽ, ഇതിലും അല്പം കൂടെ വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ അന്വേഷണപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഇതിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഗ്രൂപ്പ്: ലോക്കൽ ഗവൺമെന്റ് സ്കൂൾ | ക്ലാസ് 5–7 | 15 ആൺകുട്ടികൾ ഉപകരണങ്ങൾ: ലളിതമായ ചിന്താ വെല്ലുവിളികൾ, അന്വേഷണ ഉപകരണങ്ങൾ, വൈറ്റ്ബോർഡ്, ലൈഫ്സ്കിൽസ് വർക്ക്ബുക്കുകൾ സ്ഥലം: ബെഞ്ചുകളും ഡെസ്കുകളുമുള്ള സാധാരണ ക്ലാസ് മുറി സമയം: ഏകദേശം 45 മിനിറ്റ്
ഇന്ന് ഒരു 'ടീം ചലഞ്ച് ഡേ' (Team Challenge Day) സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ലൈഫ്സ്കൂളിന്റെ (LifSkool) ശൈലിയിൽ മാറ്റം വരുത്തി. ഓർമ്മശക്തി, ഏകോപനം, പ്രശ്നപരിഹാരം, ആശയവിനിമയം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചെറു വെല്ലുവിളികൾ ജോഡികളായും ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളായും കുട്ടികൾ ഏറ്റെടുത്തു. തുടക്കം മുതൽ തന്നെ കുട്ടികൾ കൗതുകത്തോടും വലിയ ആവേശത്തോടും കൂടിയാണ് പങ്കെടുത്തത്. പരസ്പരം ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കാനും, പെട്ടെന്ന് പ്ലാനുകൾ തയ്യാറാക്കാനും, വ്യത്യസ്ത ആശയങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാനും, ഒരെണ്ണം ഫലപ്രദമായില്ലെങ്കിൽ രീതികൾ മാറ്റാനും അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. മുൻപത്തെ സെഷനുകളിൽ, ഒരു പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറുമ്പോഴും കുശലാന്വേഷണങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴും ലഭിക്കുന്ന പരിമിതമായ സമയം പെട്ടെന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നത് ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ, ഒരു പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് അടുത്തതിലേക്ക് തടസ്സമില്ലാതെ മാറുന്നതിനായി ഇന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരു ലളിതമായ 'ശ്രദ്ധാ കേന്ദ്രീകരണ രീതി' (attention routine) അവതരിപ്പിച്ചു. അത് വളരെ നന്നായി ഫലിച്ചു. കുട്ടികൾ പെട്ടെന്ന് പ്രതികരിക്കുകയും ചലഞ്ചുകൾക്കിടയിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ കൂടുതൽ സുഗമമാവുകയും ചെയ്തു. കളികളിലൂടെ ജീവിതനൈപുണ്യങ്ങൾ (life skills) എത്രത്തോളം സ്വാഭാവികമായാണ് പുറത്തുവന്നതെന്ന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞതായിരുന്നു ഈ സെഷന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം. ആശയവിനിമയം, പ്രശ്നപരിഹാരം, തീരുമാനങ്ങളെടുക്കൽ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക മാത്രമല്ല, അവർ അത് തത്സമയം പ്രായോഗികമാക്കുക കൂടിയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചകളിൽ ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയ പല കാര്യങ്ങളും കോർത്തിണക്കാൻ ഈ സെഷന് സാധിച്ചു. ആശയങ്ങൾ വളരെ അമൂർത്തമായിരിക്കുമ്പോൾ (abstract), കൂടുതൽ വിവരണം നൽകുന്നത് പങ്കാളിത്തം കുറയ്ക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾ നേരത്തെ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഇന്ന് ഞങ്ങൾ അത് ബോധപൂർവ്വം മാറ്റിമറിച്ചു: കുറഞ്ഞ വിശദീകരണം, വ്യക്തമായ ദിനചര്യകൾ, കൂടുതൽ പ്രായോഗിക പരിശീലനം, കാര്യങ്ങൾ സ്വയം കണ്ടെത്തി ചെയ്യാൻ കുട്ടികൾക്ക് കൂടുതൽ അവസരം. സമയക്രമീകരണവും മികച്ചതായിരുന്നു; ഈ സെഷനുള്ളിൽ തന്നെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത എല്ലാ ചലഞ്ചുകളും പൂർത്തിയാക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച പ്രധാന പാഠം ലളിതമായിരുന്നു: കുട്ടികൾ ഒരു നൈപുണ്യം ആദ്യം നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിയുമ്പോൾ, പിന്നീട് ആ പഠനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് വളരെ എളുപ്പമാണ്. ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ഒരു സെഷൻ, ഒരുപാട് കൗതുകങ്ങൾ... ക്ലാസ് മുറിയിൽ നിന്ന് നമ്മൾ പഠിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഈ പ്രോഗ്രാം നിരന്തരം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കണം എന്നതിന്റെ നല്ലൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയായിരുന്നു ഇത്. ഗ്രൂപ്പ്: ലോക്കൽ ഗവൺമെന്റ് സ്കൂൾ | ക്ലാസ് 5–7 | 14 ആൺകുട്ടികൾ ഉപകരണങ്ങൾ: ലളിതമായ ടീം-ചലഞ്ച് ഉപകരണങ്ങൾ, പേപ്പർ, മാർക്കറുകൾ, ലൈഫ്സ്കിൽസ് വർക്ക്ബുക്കുകൾ സ്ഥലം: ബെഞ്ചുകളും ഡെസ്കുകളുമുള്ള സാധാരണ ക്ലാസ് മുറി സമയം: ഏകദേശം 45 മിനിറ്റ്
സ്റ്റിച്ചിംഗ് ക്ലബ്ബിന് നേതൃത്വം നൽകുന്ന ഷബാന, തുഡിപ്പു ഫൗണ്ടേഷനിലെ അഞ്ജലി, ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷനിലെ ആർത്തി എന്നിവർ aikyam space-ലെ പ്രതിവാര കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ പങ്കെടുത്തു. ഇതുവരെ നടത്തിയ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പുരോഗതി അവർ പങ്കുവെച്ചു, നേരിട്ട വെല്ലുവിളികളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു, സാധ്യമായ പരിഹാരങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ആലോചിച്ചു, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ പഠനങ്ങൾ വിലയിരുത്തുകയും ചെയ്തു.
ഒരു വിശദീകരണത്തോടെ തുടങ്ങുന്നതിന് പകരം സാധാരണയായി ഒരു ചോദ്യത്തോടെയാണ് ഞങ്ങൾ ക്യൂരിയോസിറ്റി ക്ലബ്ബ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഈ ആഴ്ച, ഒരു ബാറ്ററിയും ചെറിയൊരു എൽ.ഇ.ഡി (LED) ലൈറ്റും കയ്യിലെടുത്തുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചു: "ഈ ലൈറ്റ് കത്താൻ നമ്മൾ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നുന്നത്?" കുട്ടികൾ ആദ്യം തങ്ങളുടെ ആശയങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ആറ്റങ്ങൾ (atoms), ഇലക്ട്രോണുകൾ (electrons), സർക്യൂട്ടുകൾ (circuits) എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ലളിതമായ ചില ആശയങ്ങൾ ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തി. വൈദ്യുതിയുടെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്നതും അദൃശ്യവുമായ ഭാഗങ്ങൾ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ എളുപ്പമാക്കുന്നതിനായി ഒരു ചെറിയ കളിയും ഡിജിറ്റൽ സിമുലേഷനും ഞങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. തുടർന്നായിരുന്നു യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം: അവർക്ക് സ്വന്തമായി ലൈറ്റ് തെളിക്കാൻ കഴിയുമോ? ഒരു ബാറ്ററി, എൽ.ഇ.ഡി, വൈദ്യുതി കടത്തിവിടുന്ന ടേപ്പ് എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ഓരോ കുട്ടിയും ഒരു പേപ്പർ സർക്യൂട്ട് നിർമ്മിക്കുകയും, അത് അവരുടെ സ്വന്തം ഡിസൈനുകളാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. ട്രാഫിക് ലൈറ്റുകൾ, മിന്നൽ പിണരുകൾ, വെളിച്ചം കത്തുന്ന കാറുകൾ എന്നിവയൊക്കെ അവർ ഉണ്ടാക്കി. എന്നാൽ എല്ലാ സർക്യൂട്ടുകളും ആദ്യ ശ്രമത്തിൽ തന്നെ പ്രവർത്തിച്ചില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് കോപ്പർ (copper) ടേപ്പ് സംഘടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നതിനാൽ പകരം അലുമിനിയം ടേപ്പാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. അതിനാൽ ചില കണക്ഷനുകൾ മാറ്റേണ്ടി വരികയോ വീണ്ടും നിർമ്മിക്കേണ്ടി വരികയോ ചെയ്തു. അതുപോലെ കാര്യങ്ങൾ ഒട്ടിച്ചു നിർത്താൻ ചില കുട്ടികൾ കൂടുതൽ സെല്ലോടേപ്പ് ഉപയോഗിച്ചത് കണക്ഷനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും സർക്യൂട്ട് പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, അതാണ് ഈ സെഷന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഭാഗമായി മാറിയത്. പിന്മാറുന്നതിന് പകരം, കുട്ടികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശോധിച്ച്, മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു ആൺകുട്ടി കുറച്ചധികം സമയം ബുദ്ധിമുട്ടിയെങ്കിലും, ലൈറ്റ് കത്തുന്നത് വരെ അവൻ അതിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. അവസാനം അത് കത്തിപ്പോളുള്ള അവന്റ്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായിരുന്നു. അവസാനം വരെ പ്രവർത്തനം പൂർത്തിയാക്കാൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും തങ്ങളുടെ എൽ.ഇ.ഡി ലൈറ്റുകൾ തെളിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ചില പ്രായോഗിക പഠനങ്ങളോടെയാണ് ഞങ്ങൾ ഈ സെഷൻ അവസാനിപ്പിച്ചത്. അടുത്ത തവണ, കാര്യങ്ങൾ കുറച്ചുകൂടി സാവധാനത്തിലാക്കാനും, ഓരോരുത്തരും ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് ഓരോ ഘട്ടവും നേരിട്ട് ചെയ്ത് കാണിച്ചു കൊടുക്കാനും ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഓർഡർ പൂർണ്ണമായും തലതിരിച്ചു മാറ്റാനും ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് — അതായത് ആദ്യം കുട്ടികളെ സർക്യൂട്ട് ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കുക, എന്താണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നും എന്താണ് പ്രവർത്തിക്കാത്തത് എന്നും അവർ തന്നെ മനസ്സിലാക്കട്ടെ. അതിനുശേഷം അവരുടെ സംശയങ്ങളിൽ നിന്നും തെറ്റുകളിൽ നിന്നും അതിനു പിന്നിലെ സയൻസ് പരിചയപ്പെടുത്തുക. വൈദ്യുതി പോലെ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ആശയത്തിന്, ആദ്യം ആ പ്രശ്നം നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്നത് അതിനു പിന്നിലെ സയൻസ് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം. ഒരുപാട് പരീക്ഷണങ്ങളും തെറ്റുകളും തിരുത്തലുകളും നിറഞ്ഞ കൈയ്യൊപ്പ് ചാർത്തിയ ഒരു സെഷൻ — അവസാനം, അവിടെ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ പഠനവും നടന്നത്.
റീഡിംഗ് ക്ലബ്ബ്: വായിക്കുക, വീണ്ടും പറയുക, ബന്ധിപ്പിക്കുക
ഈ ആഴ്ചയിലെ റീഡിംഗ് ക്ലബ്ബിൽ പതിവിലും കുറച്ച് കുട്ടികളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ — 10 കുട്ടികൾ മാത്രമാണ് പങ്കെടുത്തത്. എങ്കിലും, ചെറിയ ഗ്രൂപ്പായതിനാൽ ഓരോ കുട്ടിയെയും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാനും സഹായിക്കാനും ഞങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സമയം ലഭിച്ചു. വായനാ സെഷനായി മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപായി കുട്ടികൾ താഴത്തെ നിലയിൽ കുറച്ചുനേരം കളിച്ചു. അടുത്തിടെ ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ച് പുസ്തകങ്ങൾ സംഭാവനയായി ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇത് കുട്ടികൾക്ക് വായിക്കാൻ കൂടുതൽ പുസ്തകങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവസരമൊരുക്കി. മൂന്ന് വായനാ നിലവാരങ്ങളിലായി (reading levels) ഞങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങൾ ക്രമീകരിച്ചു. എന്നാൽ ഇത്തവണ എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഒരേ പുസ്തകം നൽകുന്നതിന് പകരം, തങ്ങളുടെ നിലവാരത്തിനനുസരിച്ചുള്ള പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇഷ്ടമുള്ളവ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കുട്ടികൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. തുടക്കക്കാരായ വായനക്കാർ ശ്രീനയോടൊപ്പം ഇരുന്ന് ഒന്നിച്ചു വായിക്കുകയും, അപരിചിതമായ വാക്കുകളെക്കുറിച്ചും അവയുടെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. മറ്റ് ഗ്രൂപ്പുകൾ സ്വതന്ത്രമായോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കൂട്ടാളിയോടൊപ്പമോ (buddy) വായന തുടർന്നു. അവസാനം, തങ്ങൾ വായിച്ച കഥയിൽ നിന്ന് ഇതുവരെ എന്താണ് മനസ്സിലായതെന്ന് പറയാൻ ഞങ്ങൾ ഓരോ കുട്ടിയോടും ആവശ്യപ്പെട്ടു. മിക്ക എല്ലാവർക്കും എന്തെങ്കിലും പങ്കുവെക്കാൻ സാധിച്ചു. വെറുതെ താളുകൾ വായിച്ചു തീർത്തു എന്നതിനേക്കാൾ, അവർക്ക് കാര്യങ്ങൾ എത്രത്തോളം മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത് ഞങ്ങളെ സഹായിച്ചു. കുട്ടികൾ വ്യത്യസ്ത നിലവാരത്തിലാണ് വായിക്കുന്നതെങ്കിലും, പുസ്തകങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അവർക്ക് നൽകാം എന്നതാണ് ഞങ്ങൾ പഠിച്ച പ്രധാന കാര്യങ്ങളിലൊന്ന്. അവരുടെ നിലവാരത്തിന് അനുയോജ്യമായ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവസരം നൽകിയത് അവരുടെ വായനാ താല്പര്യം നിലനിർത്താൻ സഹായിച്ചു. ഹാജർനില ഇനിയും ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ആഴ്ചകളായി കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, കൃത്യമായി എത്തുന്നതിന് എന്താണ് തടസ്സമാകുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കുട്ടികളോടും കുടുംബങ്ങളോടും സംസാരിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എങ്കിലും, വന്ന കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതൊരു ശാന്തവും പോസിറ്റീവുമായ സെഷനായിരുന്നു — കളിക്കാനും, പുസ്തകം തിരഞ്ഞെടുക്കാനും, ഒന്നിച്ചിരുന്ന് വായിക്കാനും, മനസ്സിലായ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനും അവർക്ക് സമയം ലഭിച്ചു.
ഈ സെഷൻ പ്രധാനമായും സഹാനുഭൂതിയിലും ദയയിലുമാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത് — മറ്റൊരാൾക്ക് എന്ത് തോന്നുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും നമ്മുടെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും മറ്റുള്ളവരെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നുവെന്ന് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുക. ഫെസിലിറ്റേറ്റർമാർ എന്ന നിലയിൽ ഞങ്ങൾക്കും ഇതൊരു പഠന സെഷനായിരുന്നു. ജോർജ്ജ് ആദ്യമായാണ് ഒരു ലൈഫ്സ്കൂൾ ക്ലാസ് നയിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം മുൻകൂട്ടി നന്നായി തയ്യാറെടുത്തിരുന്നുവെങ്കിലും, ആദ്യത്തെ പരിഭ്രമം കാരണം പ്രിന്റ് ചെയ്ത ലെസൺ പ്ലാനിനെ (lesson plan) കൂടുതലായി ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നു. മുറിയിൽ അല്പം ഊർജ്ജവും ഉന്മേഷവും കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിച്ച ഒരു മൂവ്‌മെന്റ് എനർജൈസറോടെയാണ് (movement energiser) ഞങ്ങൾ ആരംഭിച്ചത്. തുടക്കത്തിൽ ചില ആൺകുട്ടികൾ നാണിച്ചു നിന്നുവെങ്കിലും, ഭൂരിഭാഗം പേരും ക്രമേണ ഇതിൽ പങ്കുചേർന്നു. അവിടെനിന്ന്, പരിചിതമായ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെയും സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും ഞങ്ങൾ സഹാനുഭൂതിയെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്തു — മറ്റൊരു വ്യക്തിക്ക് എന്ത് തോന്നാം, പിന്തുണ നൽകുന്നത് എങ്ങനെയായിരിക്കാം, ചെറുതായ ദയാപ്രവൃത്തികൾക്ക് എങ്ങനെ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താം എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഉദാഹരണങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാൻ കുട്ടികൾക്ക് കഴിഞ്ഞു, കൂടാതെ പ്രധാന ആശയങ്ങൾ അവർ മനസ്സിലാക്കിയതായും തോന്നി. ഫെസിലിറ്റേഷനെക്കുറിച്ചാണ് (facilitation) ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം പഠിച്ചത്. ഒരു ലെസൺ പ്ലാൻ കൃത്യമായി പിന്തുടരുന്നത് ഒരു പുതിയ ഫെസിലിറ്റേറ്റർക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകുമെങ്കിലും, അത് ഐ കോൺടാക്റ്റ് (eye contact), പരസ്പര ഇടപെടലുകൾ, കുട്ടികളോടുള്ള പ്രതികരണം എന്നിവ കുറച്ചേക്കാം. ചില സമയങ്ങളിൽ കുട്ടികളുടെ ശ്രദ്ധ മാറിയെന്നും, അവരുടെ ഇടയിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചതായും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. വിദ്യാർത്ഥികളുമായുള്ള ബന്ധത്തിന് പകരമാവാനല്ല, മറിച്ച് ഫെസിലിറ്റേറ്ററെ സഹായിക്കാനാണ് ലെസൺ പ്ലാൻ ഉള്ളതെന്ന് ഇത് ഞങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ക്ലാസ്റൂം ദിനചര്യകളും മാറ്റങ്ങളും (classroom routines and transitions) പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും ഈ സെഷൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ഒരു ആഫ്റ്റർ സ്കൂൾ ഗ്രൂപ്പിൽ (after-school group) സംസാരവും കുട്ടികളുടെ ഊർജ്ജസ്വലതയിലെ മാറ്റങ്ങളും സ്വാഭാവികമാണ്. അതിനാൽ കൃത്യമായ സൂചനകളും പ്രതീക്ഷകളും നൽകുന്നത് കുട്ടികളുടെ പങ്കാളിത്തത്തിന് കൂടുതൽ സമയം കണ്ടെത്താൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കും. അവസാനം, വരാനിരിക്കുന്ന ടീം വെല്ലുവിളികളിൽ തങ്ങളോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കാനായി ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയും ഒരു ലൈഫ്സ്കൂൾ കൂട്ടാളിയെ (LifSkool buddy) തിരഞ്ഞെടുത്തു. മുഴുവൻ കുട്ടികളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഹാജർ നില വീണ്ടും കുറവായിരുന്നു; 20 ആൺകുട്ടികളിൽ 12 പേർ മാത്രമാണ് പങ്കെടുത്തത്. ആഫ്റ്റർ സ്കൂൾ പ്രോഗ്രാമിൽ ഇത് തുടരുന്ന ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്. മൊത്തത്തിൽ, കുട്ടികൾ സഹാനുഭൂതി, ദയ എന്നീ ആശയങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി. അതോടൊപ്പം ഫെസിലിറ്റേഷൻ, കുട്ടികളുടെ പങ്കാളിത്തം, ക്ലാസ്റൂം താളം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഉപയോഗപ്രദമായ ചില പാഠങ്ങൾ ഈ സെഷൻ ഞങ്ങൾക്കും നൽകി. Group: ലോക്കൽ ഗവൺമെന്റ് സ്കൂൾ | സ്റ്റാൻഡേർഡ് 5–7 | 12 ആൺകുട്ടികൾ Materials: ലൈഫ്സ്കിൽസ് വർക്ക്ബുക്കുകൾ, ലെസൺ പ്ലാൻ സാമഗ്രികൾ, സ്പീക്കർ/മ്യൂസിക് Space: ബെഞ്ചുകളും ഡെസ്കുകളുമുള്ള സാധാരണ ക്ലാസ്റൂം Timing: ഏകദേശം 45 മിനിറ്റ്
ലൈഫ്സ്കൂൾ: മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തെ നേരിടൽ
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വൈകാരികാവസ്ഥകളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് (coping with emotions) മനസ്സിലാക്കിയ ശേഷം, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ മാനസികസമ്മർദ്ദം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലേക്ക് (coping with stress) കടന്നു. സ്കൂൾ സമയത്തിന് ശേഷമുള്ള ഫുട്ബോൾ കോച്ചിംഗ് ആരംഭിച്ചതിനാൽ, ചില ആൺകുട്ടികൾ അതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോയിരുന്നു. അതിനാൽ മുൻപത്തെ സെഷനെ അപേക്ഷിച്ച് ഇന്നത്തെ ഗ്രൂപ്പിൽ കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കുറവായിരുന്നു. സ്കൂളിന്റെ മറ്റ് ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കൊപ്പം ചേർന്നുപോകുന്ന രീതിയിലായിരിക്കണം ഇത്തരം പ്രോഗ്രാമുകൾ ക്രമീകരിക്കേണ്ടത് എന്നതിന്റെ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയായിരുന്നു ഇത്. വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും കുട്ടികൾ നേരത്തെ പഠിച്ച മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുന്ന രീതികളെക്കുറിച്ചും (calming tools) ചുരുക്കത്തിൽ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ തുടങ്ങിയത്. പുതിയ വിഷയത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുൻപ്, ഞങ്ങൾ 'STAR breathing' രീതി വീണ്ടും ഓർത്തെടുക്കുകയും 'box breathing' എന്ന പുതിയ രീതി പരിചയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. മാനസികസമ്മർദ്ദം (Stress) എന്താണെന്ന് വിശദീകരിക്കുക എന്നത് ഞങ്ങൾ കരുതിയതിനേക്കാൾ അല്പം പ്രയാസകരമായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ സ്ട്രെസ്സ് എന്നത് എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കുട്ടികളിൽ ചിലർ ബുദ്ധിമുട്ടി. എന്നാൽ പഠനം, വൈകിപ്പോകുന്നത്, വഴക്കുകൾ, പരീക്ഷകൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുമിച്ച് സംഭവിക്കുന്ന കൊച്ചുകൊച്ചു കാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങി അവർക്ക് പരിചയമുള്ള ഉദാഹരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആശയം അവർക്ക് കൂടുതൽ വ്യക്തമായിത്തുടങ്ങി. ഇത് കൂടുതൽ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാനായി, മുറിച്ച പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പിയും വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ച് ഒരു 'സ്ട്രെസ് ബക്കറ്റ്' (Stress Bucket) പരീക്ഷണം ഞങ്ങൾ ചെയ്തു. ഒരു വലിയ സംഭവത്തിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല സ്ട്രെസ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നും, പല ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ കാലക്രമേണ അടിഞ്ഞുകൂടിയും അത് സംഭവിക്കാം എന്നും കാണിക്കാൻ ഇത് സഹായിച്ചു. അവിടെനിന്ന്, സ്ട്രെസ്സ് കുറയ്ക്കാനുള്ള വഴികളായി 'കോപ്പിംഗ് സ്ട്രാറ്റജികൾ' (coping strategies) ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടു. തങ്ങളുടെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ശാന്തമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന സ്വന്തം ആശയങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിൽ കുട്ടികൾ മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവെച്ചു. തുടർന്ന്, ഏതൊക്കെ കാര്യങ്ങളാണ് തങ്ങൾക്ക് സ്ട്രെസ് ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്നും അത് അതിജീവിക്കാൻ എന്തൊക്കെ സഹായിക്കുമെന്നും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ഒരു ചെറിയ പ്രതിഫലന പ്രവർത്തനവും (reflection activity) പൂർത്തിയാക്കി. അമൂർത്തമായ (abstract) ആശയങ്ങൾ ഈ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികൾക്ക് മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ നൽകണം എന്നതായിരുന്നു ഇന്ന് ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം. "സ്ട്രെസ്" എന്ന വാക്ക് ആദ്യം അവർക്ക് പിടിതരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ കുട്ടികൾക്കത് നേരിട്ട് കാണാനും, ദൈനംദിന സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്താനും, ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ സംസാരിക്കാനും കഴിഞ്ഞതോടെ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ എളുപ്പമായി. ഇന്ന് കുറഞ്ഞ കുട്ടികൾ മാത്രമുള്ള ഒരു ഗ്രൂപ്പായിരുന്നെങ്കിലും, വളരെ ഉപകാരപ്രദമായ ഒരു സെഷനായിരുന്നു — ഒരു ആശയത്തെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അത് നേരിട്ട് കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം എന്നതിന്റെ നല്ലൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ. ഗ്രൂപ്പ്: ലോക്കൽ ഗവൺമെന്റ് സ്കൂൾ | ക്ലാസ് 5–7 | 12 ആൺകുട്ടികൾ ഉപകരണങ്ങൾ: ലൈഫ്സ്കിൽസ് വർക്ക്ബുക്കുകൾ, ലളിതമായ സ്ട്രെസ് & കോപ്പിംഗ് പ്രവർത്തന ഉപകരണങ്ങൾ, വൈറ്റ്ബോർഡും മാർക്കറുകളും സ്ഥലം: ബെഞ്ചുകളും ഡെസ്കുകളുമുള്ള സാധാരണ ക്ലാസ് മുറി സമയം: ലഭിച്ച സമയം ഏകദേശം 45 മിനിറ്റ്
കുടുങ്ങിയ നൂലിൽ നിന്ന് കൂട്ടായ്മയിലേക്ക്
ഈ ശനിയാഴ്ച, 21 കുട്ടികൾ ഒരു പുതിയ സർഗ്ഗാത്മക വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുത്തു - ക്രോഷേ പഠിക്കുക. ഐക്യം സ്റ്റിച്ചിംഗ് യൂണിറ്റിലെ ഒരു ഫെസിലിറ്റേറ്ററുടെ നേതൃത്വത്തിലാണ് സെഷൻ നടന്നത്, കമ്മ്യൂണിറ്റിയിൽ നിലവിലുള്ള ഒരു കഴിവ് ക്യൂരിയോസിറ്റി ക്ലബ്ബിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ഈ സ്ഥലത്തിനുള്ളിലെ വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകൾക്കിടയിൽ അറിവ് എങ്ങനെ പങ്കുവെക്കാം എന്നതിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു ഉദാഹരണമായിരുന്നു അത്. ഞങ്ങൾ കുട്ടികളെ ഏഴ് പേർ അടങ്ങുന്ന മൂന്ന് ഗ്രൂപ്പുകളായി തിരിക്കുകയും എല്ലാവർക്കും ഒരു ക്രോഷേ ഹൂക്കും വർണ്ണാഭമായ നൂലും നൽകുകയും ചെയ്തു. തുടക്കത്തിൽ ചില മടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ക്രോഷേ ചെയ്യാൻ താത്പര്യമില്ലെന്ന് ആദ്യം പറഞ്ഞ കുറച്ച് ആൺകുട്ടികളിൽ നിന്ന്. സാമഗ്രികൾ കയ്യിൽ കിട്ടുകയും അവർ സ്വയം പരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തതോടെ അവരുടെ താൽപ്പര്യം വേഗത്തിൽ വർദ്ധിച്ചു. അധികം വൈകാതെ, മിക്ക കുട്ടികളും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ചലനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. മുഴുവൻ ഗ്രൂപ്പിനെയും പിന്തുണയ്ക്കാൻ ഒരു ക്രോഷേ ഫെസിലിറ്റേറ്റർ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, എല്ലാവർക്കും വ്യക്തിഗത മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം നൽകുന്നത് വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അവർ ഓരോ മേശയായി രീതി വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു, എന്നാൽ ചില കുട്ടികൾക്ക് പിന്തുണ ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. നിരവധി കുട്ടികൾക്ക് ഇതിനകം ക്രോഷേ ചെയ്യാൻ അറിയാമായിരുന്നു, അതിനാൽ മറ്റാരെയെങ്കിലും സഹായിക്കാൻ ഞങ്ങൾ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. അവർ ചലനങ്ങൾ കാണിച്ചുകൊടുക്കാനും പ്രോത്സാഹനം നൽകാനും അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളെക്ഷമയോടെ പിന്തുണയ്ക്കാനും തുടങ്ങി. ഒരു പ്രായോഗിക വെല്ലുവിളിയായി ആരംഭിച്ചത്, പരസ്പര പഠനത്തിന്റെയും സഹകരണത്തിന്റെയും തങ്ങളുടെ കഴിവുകൾ പങ്കുവെക്കുന്നതിന്റെയും മനോഹരമായ ഉദാഹരണമായി മാറി. ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന പഠനം, ക്രോഷേ പോലുള്ള ഒരു പ്രവർത്തനത്തിന് തുടക്കത്തിൽ മുഴുവൻ ഗ്രൂപ്പിനും ഒരു വ്യക്തമായ ഡെമോൺസ്ട്രേഷൻ ആവശ്യമാണ് എന്നതാണ്. അടുത്ത തവണ, ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളിലേക്കും വ്യക്തിഗത പിന്തുണയിലേക്കും മാറുന്നതിന് മുമ്പ് എല്ലാവർക്കും കാണാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ അടിസ്ഥാന ചലനങ്ങൾ ആദ്യം കാണിച്ചുകൊടുക്കും. മുൻപരിചയമുള്ള കുട്ടികളെ നേരത്തെ തന്നെ കണ്ടെത്തി കൂടുതൽ സഹായം ആവശ്യമുള്ളവരുമായി അവരെ ജോടിയാക്കുകയും ചെയ്യും. ആദ്യത്തെ മടി ഉടൻ തന്നെ ഏകാഗ്രതയിലേക്കും സംഭാഷണത്തിലേക്കും പങ്കിട്ട പഠനത്തിലേക്കും വഴിമാറി. കമ്മ്യൂണിറ്റിയിലെ കഴിവുകൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതിന്റെയും മുതിർന്നവരിൽ നിന്നും പരസ്പരവും പഠിക്കാൻ കുട്ടികൾക്ക് അവസരം നൽകുന്നതിന്റെയും മൂല്യം ഈ സെഷൻ ഞങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
പുസ്തകങ്ങൾ, കൂട്ടുകാർ, വളരുന്ന ആത്മവിശ്വാസം
ഈ ശനിയാഴ്ച, 21 കുട്ടികൾ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ ലെവൽ അധിഷ്ഠിത വായനാ സെഷനായി ഒത്തുചേർന്നു. സെഷന് മുമ്പ്, പ്രഥം വികസിപ്പിച്ച ടീച്ചിംഗ് അറ്റ് ദി റൈറ്റ് ലെവൽ (TaRL) സമീപനം ഉപയോഗിച്ച് പൂർത്തിയാക്കിയ വായനാ മൂല്യനിർണ്ണയങ്ങൾ ഞങ്ങൾ അവലോകനം ചെയ്തു. കുട്ടികളുടെ വിവിധ വായനാ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ മൂന്ന് കഥാപുസ്തകങ്ങൾ പ്രഥം ബുക്സിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, ചില കോപ്പികൾ പ്രിന്റ് ചെയ്യുകയും, ഓരോ ഗ്രൂപ്പിനെയും ഒരു ഫെസിലിറ്റേറ്റർ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന രീതിയിൽ മുറി മൂന്ന് ചെറിയ വായനാ മേഖലകളായി ക്രമീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. പുസ്തകങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് നൽകുന്നതിന് മുമ്പ് അവയിലെ ലെവൽ ലേബലുകൾ ഞങ്ങൾ മനഃപൂർവ്വം നീക്കം ചെയ്തു. ഫെസിലിറ്റേറ്റർമാർക്ക് ശരിയായ പിന്തുണ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നതിൽ ലെവലുകൾ ഉപയോഗപ്രദമായിരുന്നു, എന്നാൽ കുട്ടികൾക്ക് അവ ഒരു നിശ്ചിത അടയാളമായി അവതരിപ്പിച്ചില്ല. ഏകദേശം 15-20 മിനിറ്റ് കുട്ടികൾ ഒരുമിച്ച് വായിച്ചു. ചിലർക്ക് വായനയിൽ കൂടുതൽ സഹായം ആവശ്യമായിരുന്നു, മറ്റു ചിലർ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം വായിച്ചു. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പമുള്ള വായനാ രീതി വളരെ നന്നായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഒരു കുട്ടി ഒരു വാക്ക് വായിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിയപ്പോൾ, പലപ്പോഴും മറ്റൊരു കുട്ടി സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. പിന്തുണ ചോദിക്കാൻ കുട്ടികൾ എത്രത്തോളം സന്നദ്ധരായിരുന്നു എന്നത് പ്രോത്സാഹജനകമായിരുന്നു. ഒരു വാക്ക് വായിക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ നിശബ്ദരായിരിക്കാനോ പിന്മാറാനോ പകരം പലരും കൈകൾ ഉയർത്തി സഹായം ചോദിച്ചു. അന്ന് പങ്കെടുത്ത ഏതാനും കുട്ടികൾ മുൻപത്തെ വായനാ മൂല്യനിർണ്ണയം പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ടെത്തിയതായിരുന്നു ഒരു അപ്രതീക്ഷിത വെല്ലുവിളി. ഞങ്ങളുടെ മുൻകാല ഇടപെടലുകളും നിരീക്ഷണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ഞങ്ങൾ അവരെ താൽക്കാലികമായി ഗ്രൂപ്പുകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അവസാനം, കുട്ടികൾക്ക് പുസ്തകം എത്രത്തോളം എളുപ്പമായിരുന്നു എന്ന് ഞങ്ങളോട് പറയാനായി ഒരു ചെറിയ അവലോകനം പൂർത്തിയാക്കി. ഓരോ സെഷനിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന കുട്ടികളുമായി മൂല്യനിർണ്ണയ റെക്കോർഡുകൾ ഒത്തുനോക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന പഠനം. അടുത്ത തവണ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരുടെയും മൂല്യനിർണ്ണയ നില സ്ഥിരീകരിക്കുകയും, വിട്ടുപോയവരെ വിലയിരുത്തുകയും, ആവശ്യാനുസരണം ഗ്രൂപ്പുകളിൽ മാറ്റം വരുത്തുകയും ചെയ്യും. പുസ്തകങ്ങളും കൂട്ടുകാരും കുട്ടികളെ സ്വന്തം വേഗതയിൽ പങ്കെടുക്കാനും, പരസ്പരം പിന്തുണയ്ക്കാനും, സഹായം ചോദിക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവരാകാനും സഹായിച്ച നല്ലൊരു ആദ്യ സെഷൻ.
ലൈഫ്സ്കൂൾ: വികാരങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യൽ
ചൊവ്വാഴ്ച സ്വയം അവബോധത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു; വ്യാഴാഴ്ചയോടെ, വികാരങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യാൻ ഞങ്ങൾ തയ്യാറായി. ഈ 5 ആഴ്ചത്തെ പ്രോഗ്രാമിൽ ആഴ്‌ചയിൽ രണ്ടുതവണ ആൺകുട്ടികളെ കാണുന്നത് മുൻ സെഷന്റെ തുടർച്ചയായി കാര്യങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ സെഷനെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ഓർത്തെടുത്തുകൊണ്ടും, സ്വയം തിരിച്ചറിവിനെക്കുറിച്ച് (self-awareness) എന്തൊക്കെ ഓർക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കുട്ടികളോട് ചോദിച്ചുകൊണ്ടുമാണ് ഞങ്ങൾ ആരംഭിച്ചത്. വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും (emotions) അവ ശരീരത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രകടമാകുന്നു എന്നും, പെട്ടെന്ന് പ്രതികരിക്കുന്നതും (reacting immediately) ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച് മറുപടി നൽകുന്നതും (taking a moment to respond) തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ചർച്ചയിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുൻപ്, ഊർജ്ജസ്വലത നിലനിർത്താൻ ഒരു ചെറിയ കായിക കളി ഞങ്ങൾ സംഘടിപ്പിച്ചു. 'ശ്വാസമെടുത്ത് ഒരു നിമിഷം നിൽക്കുക' (pause-and-breathe) എന്ന ലളിതമായ ഒരു രീതി ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തുകയും, ഒരു നിമിഷം ആലോചിക്കുന്നത് അടുത്തതായി എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ എങ്ങനെ സഹായിക്കുമെന്ന് ചില ദൈനംദിന ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവയോട് പ്രതികരിക്കേണ്ട രീതികളെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഒരു ചെറിയ കഥയോടെയാണ് ഞങ്ങൾ സെഷൻ അവസാനിപ്പിച്ചത്. ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ പ്രധാന ചിന്ത. സമയം കുറവായിരിക്കുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച് നൽകുന്നതാണ് എളുപ്പമെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, അത് കുട്ടികൾക്ക് ഈ കഴിവുകൾ സ്വന്തം ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്താനും ആശയങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനും സ്വയം പരിശീലിക്കാനും ഉള്ള അവസരം കുറയ്ക്കുന്നു. ക്ലാസ് മുറിയുടെ മികച്ചൊരു താളം (rhythm) കണ്ടെത്താൻ ഞങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എല്ലാവരെയും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി ശാന്തരാക്കി ഇരുത്താൻ തന്നെ അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റ് എടുത്തേക്കാം. അതിനാൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ദിനചര്യകളും (routines) ചെറിയ പ്രവർത്തന സമയങ്ങളും ക്രമീകരിക്കുന്നത് കുട്ടികളുടെ പങ്കാളിത്തത്തിന് കൂടുതൽ സമയം കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കും. ധാരാളം ചിരികളും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ ഊർജ്ജസ്വലമായ രണ്ടാമത്തെ സെഷൻ... പഠനം എപ്പോഴും പ്രായോഗികവും കുട്ടികൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നതുമായിരിക്കണം എന്നതിന്റെ നല്ലൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയായിരുന്നു ഇത്. Summary Sentence Translation: ഗ്രൂപ്പ്: ലോക്കൽ ഗവൺമെന്റ് സ്കൂൾ | ക്ലാസ് 5–7 | 19 ആൺകുട്ടികൾ സാമഗ്രികൾ: ലൈഫ് സ്‌കിൽസ് വർക്ക് ബുക്കുകൾ, പൂർത്തിയാക്കിയ “ഇതാണ് ഞാൻ” ഫോൾഡറുകൾ, വൈറ്റ് ബോർഡ് & മാർക്കറുകൾ, എമിലി കോക്‌സ്ഹെഡിന്റെ ഫൈൻഡ് യുവർ ഹാപ്പി സ്ഥലം: ഡെസ്കും ബെഞ്ചുകളുമുള്ള സാധാരണ ക്ലാസ് മുറി സമയം: 45 മിനിറ്റ് ലഭ്യമാണ്
ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷന്റെ സ്കൂൾ അധിഷ്ഠിത ജീവിത നൈപുണ്യ പ്രോഗ്രാമാണ് ലൈഫ്സ്കൂൾ, ഇത് ദൈനംദിന ജീവിതത്തിനായുള്ള പ്രായോഗിക കഴിവുകൾ വളർത്തിയെടുക്കാൻ ചെറുപ്പക്കാരെ സഹായിക്കുന്നു. ഈ ആഴ്ച, ഒരു പ്രാദേശിക ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളിലെ 5–7 ക്ലാസുകളിലെ ആൺകുട്ടികളുമായി ഞങ്ങൾ 5 ആഴ്ചത്തെ പ്രോഗ്രാം ആരംഭിച്ചു. ഞങ്ങൾക്ക് നിലവിൽ പങ്കാളിത്തമുള്ള സ്കൂളുകളിലൊന്നായതിനാലാണ് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തിരികെ വന്നത്, ഇത് തുടരുന്നത് കഴിഞ്ഞ വർഷം രൂപീകരിച്ച വിശ്വാസവും ബന്ധങ്ങളും കൂടുതൽ ശക്തമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. വീണ്ടും ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് നടക്കാനും കുറച്ച് പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങളെ കാണാനും സാധിച്ചത് സന്തോഷകരമായിരുന്നു — കഴിഞ്ഞ വർഷം അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ആൺകുട്ടികൾ ഇപ്പോൾ ആറാം ക്ലാസിലാണ്, അല്പം ഉയരം വച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ സെഷനിൽ, ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം ലളിതമായിരുന്നു: മടി മാറ്റുക, വീണ്ടും ബന്ധപ്പെടുക, ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ ജീവിത നൈപുണ്യമായ സ്വയം അവബോധം പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുക. ഞങ്ങൾ "This or That" എന്ന ഗെയിമോടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്. ക്ലാസ് മുറിയിലെ ബെഞ്ചുകൾ മാറാൻ അധികം സ്ഥലം നൽകാത്തതിനാൽ, ഞങ്ങൾ ആൺകുട്ടികളെ ഇടനാഴിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, ഒരു വരിയിൽ നിർത്തി, ഒരേ സമയം രണ്ട് ചോയ്‌സുകൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവരുടെ ഇഷ്ടമനുസരിച്ച് അവർ ഇടത്തോട്ടോ വലത്തോട്ടോ മാറി. തങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും പങ്കിടാനും മറ്റുള്ളവരുമായി അവർ എവിടെയൊക്കെ സമാനരാണെന്നോ വ്യത്യസ്തരാണെന്നോ ശ്രദ്ധിക്കാനുമുള്ള ലളിതമായ ഒരു വഴിയായിരുന്നു അത്. തിരികെ അകത്ത് കയറി, ഞങ്ങൾ ലൈഫ് സ്‌കിൽസ് വർക്ക് ബുക്കുകളും ലൈഫ്സ്കൂൾ വാഗ്ദാനവും പരിചയപ്പെടുത്തി. ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു വാഗ്ദാനം വായിച്ചു, ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയും അതിൽ ഒപ്പുവെച്ചു, ലൈഫ്സ്കൂൾ ടീമിലെ ഒരു അംഗം അവർക്കൊപ്പം ഒപ്പിട്ടു. ഒരുമിച്ച് ഒപ്പിടുന്നത് പ്രതീക്ഷകൾ വെറും നിയമങ്ങളുടെ പട്ടിക എന്നതിലുപരി പങ്കുവെക്കപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്തമായി തോന്നിപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചു. ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിക്കും സ്വന്തമായി ഫോൾഡറും സാമഗ്രികളും ലഭിച്ചു. അവരുടെ ആദ്യത്തെ പ്രവർത്തനം, “ഇതാണ് ഞാൻ,” തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവ, കഴിവുള്ളവ, പ്രാധാന്യമുള്ളവ എന്നിവ കാണിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളും വാക്കുകളും ചിഹ്നങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ഫോൾഡർ അലങ്കരിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. വൈകി തുടങ്ങിയതിനാൽ ആൺകുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ ആശയങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ ഏകദേശം 15 മിനിറ്റ് മാത്രമേ ലഭിച്ചുള്ളൂ, അതിനാൽ അവർ പൂർത്തിയാക്കാൻ ഫോൾഡറുകൾ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒന്നാം ദിവസം ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രായോഗിക പാഠം നൽകി: ക്ലാസ് മുറിയിൽ ഒരു വൈറ്റ് ബോർഡ് ഉണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ മാർക്കറുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു. ബോർഡിൽ പ്രവർത്തനം ദൃശ്യപരമായി കാണിക്കാൻ ഞങ്ങൾ പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നു, അതിനാൽ "വൈറ്റ് ബോർഡ് മാർക്കറുകൾ കൊണ്ടുവരിക" എന്നത് വ്യാഴാഴ്ചത്തേക്കുള്ള ഞങ്ങളുടെ തയ്യാറെടുപ്പ് പട്ടികയുടെ മുകളിലെത്തി. ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ലളിതമായിരുന്നു: സർഗ്ഗാത്മകവും സമ്മർദ്ദമില്ലാത്തതുമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, സംസാരിക്കാനും ആരെയും അസ്വസ്ഥരാക്കാതെ ആൺകുട്ടികളെ കൂടുതൽ അറിയാനും സഹായിച്ചു. ഇതൊരു ലളിതമായ ആദ്യ സെഷനായിരുന്നു, എന്നാൽ തുടക്കമിടാനുള്ള നല്ലൊരു വഴി കൂടിയായിരുന്നു — കൂടാതെ ഞങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള യഥാർത്ഥ സമയവും സ്ഥലവും വിഭവങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് എപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കണമെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലും. ഗ്രൂപ്പ്: ലോക്കൽ ഗവൺമെന്റ് സ്കൂൾ | ക്ലാസ് 5–7 | 13 ആൺകുട്ടികൾ സാമഗ്രികൾ: ക്രാഫ്റ്റ് എൻവലപ്പ് ഫോൾഡറുകൾ, ലൈഫ് സ്‌കിൽസ് വർക്ക് ബുക്കുകൾ, ക്രയോണുകൾ, സ്കെച്ച് പെന്നുകൾ, സ്റ്റേഷനറി കിറ്റുകൾ സ്ഥലം: വിദ്യാർത്ഥികൾ ബെഞ്ചുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന സാധാരണ ക്ലാസ് മുറി; ഗെയിം ഇടനാഴിയിലേക്ക് മാറ്റി സമയം: 45 മിനിറ്റ് ലഭ്യമാണ് (60 മിനിറ്റ് ആസൂത്രണം ചെയ്തു)
'എ റിങ്കിൾഡ് ഹാർട്ട്' ദയയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സംഭാഷണത്തിന് തുടക്കമിടുന്നു
കുട്ടികൾ ട്രേസി ഹോക്‌സ്റ്ററിന്റെ എ റിങ്കിൾഡ് ഹാർട്ട് വായിക്കുകയും വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും മറ്റ് ആളുകളെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. ദയ, വികാരങ്ങൾ, മറ്റുള്ളവരോട് കരുതലോടെ സംസാരിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ഈ കഥ അവരെ സഹായിച്ചു.
ബോഡി പെർകഷനും ഗ്രൂപ്പ് ഗെയിമുകളും കുട്ടികളെ ഒന്നിച്ച് സജീവമാക്കുന്നു
സെഷനിൽ ബോഡി പെർകഷൻ, ചലനങ്ങൾ, ഗ്രൂപ്പ് ഗെയിമുകൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു, അത് ഒന്നിച്ച് കേൾക്കാനും പ്രതികരിക്കാനും പങ്കാളികളാകാനും കുട്ടികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. താളം, ഏകോപനം, ശ്രദ്ധ, കൂട്ടായ്മ എന്നിവ അടുത്തറിയാനുള്ള രസകരമായ ഒരു വഴിയാണ് ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവർക്ക് നൽകിയത്.
വസ്തുക്കൾ എങ്ങനെ പറക്കുന്നുവെന്ന് പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യാൻ പേപ്പർ വിമാനങ്ങൾ കുട്ടികളെ സഹായിക്കുന്നു
പെർഫെക്റ്റ്‌ലി നോർമൻ എന്ന പുസ്തകത്തിലെ ചിറകുകൾ പറക്കലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ക്യൂരിയോസിറ്റി ക്ലബ് പ്രവർത്തനത്തിന്റെ തുടക്കമായി മാറി. വസ്തുക്കൾ പറക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന ശക്തികളെക്കുറിച്ച് കുട്ടികൾ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുകയും, തുടർന്ന് വിവിധ പേപ്പർ വിമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി രൂപത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ അവ എത്ര ദൂരവും എത്ര നന്നായി പറക്കുന്നു എന്നതിനെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചുവെന്ന് പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്തു.
പെർഫെക്റ്റ്‌ലി നോർമൻ വ്യത്യസ്തരായിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സംഭാഷണത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നു
ടോം പെഴ്‌സിവൽ എഴുതിയ പെർഫെക്റ്റ്‌ലി നോർമൻ കുട്ടികൾ വായിച്ചു, പെട്ടെന്ന് ചിറകുകൾ മുളയ്ക്കുകയും തന്നിലെ വ്യത്യസ്തതകളെ അംഗീകരിക്കാൻ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ കഥയാണിത്. സ്വയം താനായിരിക്കുക, വ്യത്യാസങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുക, നിങ്ങളായിരിക്കുന്നതിൽ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തുക എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഒരു ലളിതമായ സംഭാഷണത്തിന് ഈ വായന തുടക്കമിട്ടു.
കമ്മ്യൂണിറ്റി പ്രോഗ്രാമിനിടെ കുട്ടികൾ സ്വതന്ത്രരായി ഇടപഴകുന്നു
കമ്മ്യൂണിറ്റി പ്രോഗ്രാം നടക്കുമ്പോൾ, കുട്ടികൾ ഒന്നിച്ചിരുന്ന് യുഎൻഒ കളിച്ച് ഈ ഇടം ആസ്വദിക്കാൻ തങ്ങളുടേതായ വഴി കണ്ടെത്തി. ഒരുമിച്ച് സമയം ചെലവഴിക്കുന്നതിലും ഐക്യം സ്‌പേസ് തങ്ങളുടേതായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലും അവർക്ക് എത്രത്തോളം സങ്കോചമില്ലായ്മ അനുഭവപ്പെട്ടു എന്ന് കാണിക്കുന്ന ലളിതമായ ഒരു നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
കുട്ടികളെ എങ്ങനെ മികച്ച രീതിയിൽ പിന്തുണയ്ക്കമെന്ന് ഒളിമലരും തുടിപ്പും ചർച്ച ചെയ്യുന്നു
കമ്മ്യൂണിറ്റിയിലെ കുട്ടികളുടെ കഴിവുകൾ പരമാവധി പുറത്തെടുക്കാൻ എങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു പ്രവർത്തിക്കാമെന്ന് ചർച്ച ചെയ്യുന്നതിനായി ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷനിൽ നിന്നുള്ള ആർതിയും തുടിപ്പ് ഡാൻസ് ഫൗണ്ടേഷനിൽ നിന്നുള്ള അഞ്ജലി കൃഷ്ണദാസും ഐക്യം സ്പേസിൽ വെച്ച് കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തി. കുട്ടികളെ കൂടുതൽ നന്നായി മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും ഭാവിയിലെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ പഠനം, ആത്മവിശ്വാസം, സർഗ്ഗാത്മകത, പങ്കാളിത്തം എന്നിവയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനുള്ള വഴികൾ കണ്ടെത്തുന്നതിലുമാണ് ഈ സംഭാഷണം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്.
റീഡിംഗ് ക്ലബ് ഓരോ കുട്ടിയുടെയും വായനാ തലം പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി
പ്രഥം വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ടീച്ചിംഗ് അറ്റ് ദി റൈറ്റ് ലെവൽ (TaRL) സമീപനം ഉപയോഗിച്ച് ഞങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ വായനാ തലം വിലയിരുത്താൻ തുടങ്ങി. ഈ മൂല്യനിർണ്ണയം ഓരോ കുട്ടിയുടെയും നിലവിലെ വായനാ ശേഷി മനസ്സിലാക്കാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നു, അതിലൂടെ ഭാവിയിലെ സെഷനുകൾ അവരുടെ പഠന ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ആസൂത്രണം ചെയ്യാൻ കഴിയും, ഇത് ഓരോ കുട്ടിക്കും അവർക്ക് അനുയോജ്യമായ വേഗതയിൽ പഠിക്കാൻ അവസരം നൽകുന്നു.
റീഡിംഗ് ക്ലബ് ചെറിയ വായനാ ഗ്രൂപ്പുകളായി പിരിഞ്ഞു
കുട്ടികളെ വായിക്കാനും കഥകൾ ചർച്ച ചെയ്യാനും പഠനത്തിൽ പരസ്പരം പിന്തുണയ്ക്കാനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ചെറിയ ഗ്രൂപ്പ് പ്രവർത്തനങ്ങളോടെ റീഡിംഗ് ക്ലബ് തുടർന്നു.
കുട്ടികൾ സ്പഗെറ്റി ഗോപുരങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും ഒരു ടീമായി വരയ്ക്കുകയും ചെയ്തു
കുട്ടികൾ രണ്ട് ടീം അധിഷ്ഠിത ജീവിത നൈപുണ്യ വെല്ലുവിളികളിൽ പങ്കെടുത്തു. സ്പഗെറ്റി ടവറിൽ, അവർക്ക് കഴിയുന്നത്ര ഉയർന്ന, സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുന്ന ഗോപുരം നിർമ്മിക്കാൻ സ്പഗെറ്റി, ടേപ്പ്, നൂൽ, ഒരു മാർഷ്മാലോ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ചു. ഡ്രോ ടുഗെദറിൽ, ഒരു ടീമായി ചിത്രം പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നതിന് അവർ നിരീക്ഷണത്തെയും വ്യക്തമായ ആശയവിനിമയത്തെയും ആശ്രയിച്ചു. രണ്ട് വെല്ലുവിളികളും പ്രായോഗിക പഠനത്തിലൂടെ ടീം വർക്ക്, ആശയവിനിമയം, സർഗ്ഗാത്മകത, പ്രശ്നപരിഹാരം എന്നിവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
റീഡിംഗ് ക്ലബ്ബിൽ കുട്ടികൾ സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർക്കൊപ്പം ഒരുമിച്ച് വായിച്ചു
തമ്മിലും സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർക്കൊപ്പവും പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചുകൊണ്ട് കുട്ടികൾ റീഡിംഗ് ക്ലബ്ബിൽ പങ്കെടുത്തു. ഈ സെഷൻ പതിവ് വായനയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും പുസ്തകങ്ങളുമായി കൂടുതൽ ഇടപഴകാൻ കുട്ടികളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഓരോ കുട്ടിയും വളർത്താനായി ഒരു ഫലവൃക്ഷ വിത്ത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി
ഓരോ കുട്ടിയും ഒരു കപ്പിൽ നട്ടു വളർത്താനും പതിവായി വെള്ളമൊഴിക്കാനും ആഴ്ചതോറും നിരീക്ഷിക്കാനുമായി ഒരു ഫലവൃക്ഷ വിത്ത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ചെടികളുടെ വളർച്ചയെക്കുറിച്ചും ജീവികളുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ളതായിരുന്നു ഈ സെഷൻ — ടീം അവരോടൊപ്പം പുരോഗതി നിരീക്ഷിക്കും, അതിനാൽ പഠനം ക്ലാസ് മുറിയിലെ ചർച്ചയിൽ നിന്നല്ലാതെ സ്വന്തം നിരീക്ഷണത്തിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
കുട്ടികൾ പുതിയ റീഡിംഗ് കോർണർ ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങി
സയൻസ് ക്ലാസ് പ്രായോഗിക പഠനത്തിലൂടെ തുടർന്നു, ഒപ്പം കുട്ടികൾ പുതിയ റീഡിംഗ് കോർണർ ഉപയോഗിക്കാനും തുടങ്ങി. ASER, ടീച്ചിംഗ് അറ്റ് ദി റൈറ്റ് ലെവൽ (TaRL) തുടങ്ങിയ തെളിയിക്കപ്പെട്ട മാതൃകകളിൽ നിന്ന് അനുയോജ്യമാക്കിയ ഗവേഷണ അധിഷ്ഠിത സമീപനമാണ് ഈ വായനാ പ്രോഗ്രാം പിന്തുടരുന്നത്. ഇത് കുട്ടികളുടെ പ്രായത്തിനോ ഗ്രേഡിനോ ഉപരിയായി അവരുടെ നിലവിലെ വായനാശേഷിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പതിവായി വായിക്കുന്ന ശീലം വളർത്തിയെടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ നൽകുക എന്നത് മാത്രമല്ല, കുട്ടികളെ വായന ആസ്വദിക്കാനും കാലക്രമേണ ആത്മവിശ്വാസം വളർത്താനും സഹായിക്കുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.
കൊച്ചു വായനക്കാർ അവരുടെ ആദ്യ പുസ്തകങ്ങൾ കയ്യിലെടുത്തു
കൊച്ചു വായനക്കാർ തങ്ങളുടെ ആദ്യ പുസ്തകങ്ങൾ എടുത്ത് കഥകൾ വായിച്ചു രസിക്കാൻ സമയം ചെലവഴിച്ചതോടെ കുട്ടികളുടെ വായനാ കോർണർ ജീവസ്സുറ്റതായി മാറി. വായനാശീലം വളർത്തിയെടുക്കുന്നത് കുട്ടികൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരിടവും സ്വന്തം വേഗതയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും നൽകുന്നതിലൂടെയാണെന്ന് ഈ ചെറിയ തുടക്കം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
കുട്ടികൾ ഒരു കിവി പഴത്തിൽ നിന്ന് ഡിഎൻഎ വേർതിരിച്ചെടുത്തു
സയൻസ് ക്ലാസ് കോശങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഡിഎൻഎയെക്കുറിച്ചും പരിശോധിച്ചു, ജീവജാലങ്ങൾ എങ്ങനെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കുട്ടികളെ ഇത് സഹായിച്ചു. സെഷന്റെ ഭാഗമായി, ഒരു കിവി പഴത്തിൽ നിന്ന് ഡിഎൻഎ വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നതിനുള്ള പ്രായോഗിക പരീക്ഷണത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ പങ്കെടുത്തു. ഈ പ്രവർത്തനം വളരെയധികം കൗതുകവും ചോദ്യങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി, പ്രായോഗിക പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് സയൻസിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ എളുപ്പമുള്ളതും കുട്ടികൾക്ക് കൂടുതൽ രസകരവുമാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഇത് കാണിച്ചു തന്നു.
ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ അതിൻ്റെ വോളന്റിയർമാർക്കായി ഒരു മീറ്റ്-അപ്പ് സംഘടിപ്പിച്ചു
ഒലിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ ഈ കേന്ദ്രത്തിൽ വെച്ച് വോളന്റിയർമാരുടെ ഒരു സംഗമം സംഘടിപ്പിച്ചു, ഓർഗനൈസേഷന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഭാവി പദ്ധതികളെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ അറിയാൻ ഇത് വോളന്റിയർമാരെ ഒരുമിച്ച് കൂട്ടി. ഈ സെഷൻ ചർച്ചകൾ, ചോദ്യങ്ങൾ, ആശയങ്ങൾ പങ്കുവെക്കൽ എന്നിവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. വോളന്റിയർമാർക്ക് എവിടെയാണ് ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി സംഭാവന നൽകാൻ കഴിയുക എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പതിവായുള്ള ആശയവിനിമയവും ഓറിയന്റേഷനും പ്രധാനമാണെന്നതായിരുന്നു പ്രധാന പഠനം.
സംഗീതവും ചായയും നിറഞ്ഞ ഒരു സായാഹ്നം ഒളിമലരിനായി ഫണ്ട് സ്വരൂപിച്ചു
സംഗീതം, ചായ, കൂട്ടായ്മ എന്നിവയുടെ ഒരു സായാഹ്നത്തിനായി വിവിധ മേഖലകളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾ ഒത്തുചേർന്നു. പരിചയസമ്പന്നരായ ഗായകരായാലും സംഗീതത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന പങ്കുചേരാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആളുകളായാലും എല്ലാവരെയും പരിപാടി സ്വാഗതം ചെയ്തു. പൂർണ്ണതയോടെ പാടുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് ഒന്നിച്ചു പാടുന്നതിലായിരുന്നു കാര്യം. പങ്കുവെച്ച പാട്ടുകളിലൂടെയും സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും ചിരിയിലൂടെയും, കൊച്ചിയിലുടനീളമുള്ള കുട്ടികളുമായും കമ്മ്യൂണിറ്റികളുമായും ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ നടത്തുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനോടൊപ്പം ഹൃദ്യവും എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമായ ഒരു അന്തരീക്ഷം ഈ ഫണ്ട് ശേഖരണം സൃഷ്ടിച്ചു.
ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ ഐക്യവുമായി ഒരു കേക്ക് പങ്കുവെച്ചു
സന്തോഷത്തിന്റെയും കൂട്ടായ്മയുടെയും ഒരു ചെറിയ പ്രതീകമായി ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ ഇവിടെ ഒരു കേക്ക് പങ്കുവെച്ചു. ഈ നിമിഷം പുതിയ തുടക്കങ്ങളുടെയും സഹകരണത്തിന്റെയും ഈ ഇടത്തിലെ വളരുന്ന ബന്ധങ്ങളുടെയും ലളിതമായ ആഘോഷമായി മാറി.
ഒളിമലറും ഐക്യവും ഈ ഇടത്തിനായി പങ്കിട്ട നിയമങ്ങൾ തയ്യാറാക്കാൻ തുടങ്ങി
ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷനുമൊത്തുള്ള രണ്ടാം ദിനത്തിൽ, പങ്കിട്ട മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതിലും ഈ ഇടം ചിന്താപൂർവ്വമായും കൂട്ടായും എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതിലുമാണ് ചർച്ചകൾ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. ഈ സംഭാഷണം വ്യക്തതയും സഹകരണവും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ശക്തമായ മനോഭാവവും വളർത്താൻ സഹായിച്ചു.
പാട്ടും ചായയും സംഗീത ഫണ്ട് ശേഖരണത്തിനായുള്ള പരിശീലനം ആരംഭിച്ചു
ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ മെയ് 30-ന് ഐക്യം സ്പേസിൽ "പാട്ടും ചായയും" എന്ന പേരിൽ ഒരു കമ്മ്യൂണിറ്റി സംഗീത ഫണ്ട് ശേഖരണം സംഘടിപ്പിക്കുന്നു. തയ്യാറെടുപ്പുകളുടെ ഭാഗമായി, വരാനിരിക്കുന്ന പരിപാടിക്കായി സംഗീതവും സംഭാഷണങ്ങളും കൂട്ടായ ഊർജ്ജവും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവന്നുകൊണ്ട് ഈയിടെ അവിടെ ഒരു പരിശീലന സെഷൻ നടന്നു.
ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷനെ ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളും സ്വാഗത കുറിപ്പും നൽകി സ്വീകരിച്ചു
ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളും സ്വാഗത കുറിപ്പും നൽകി ഞങ്ങൾ ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷനെ ഐക്യം സ്പേസിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്തു. അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും കമ്മ്യൂണിറ്റി പ്രവൃത്തികൾക്കുമായി അവർ ഈ ഇടം ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങുമ്പോൾ, അർത്ഥവത്തായ സഹകരണങ്ങളും പങ്കിട്ട പഠനങ്ങളും കൂടുതൽ ശക്തമായ കമ്മ്യൂണിറ്റി ബന്ധങ്ങളും ഒന്നിച്ച് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
വായുമർദ്ദം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് കുട്ടികൾ പഠിച്ചു
സയൻസ് ക്ലാസിനായി ഒത്തുകൂടിയ കുട്ടികൾ ലളിതമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെയും പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും വായുമർദ്ദത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കി. ഇതിനിടയിൽ, പഠനം കൂടുതൽ രസകരമാക്കാൻ സഹായിച്ച ഒരു രസകരമായ ഗെയിം സെഷനും അവർ ആസ്വദിച്ചു.
ശാസ്‌ത്രത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം കാണാൻ കുട്ടികൾ വർണ്ണങ്ങൾ കൂട്ടിക്കലർത്തി
നിറങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ലളിതമായ ഒരു പരീക്ഷണം വിദ്യാർത്ഥികൾ വീക്ഷിക്കുകയും അതിൽ പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്തു. കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നതിലൂടെയും നിരീക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയും, ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ പ്രധാനപ്പെട്ട ശാസ്ത്ര ആശയങ്ങൾ കാണിച്ചുതരാൻ സാധിക്കുമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.
കുട്ടികൾ നേരിട്ടുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തലച്ചോറിനെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കി
എളുപ്പമുള്ള, നേരിട്ടുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ കുട്ടികൾ തലച്ചോറിനെയും അതിന്റെ വിവിധ ധർമ്മങ്ങളെയും കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞു. പഠനം കാണാനും അനുഭവിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒന്നായി മാറിയതോടെ സങ്കീർണ്ണമായ ആശയങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കൂടുതൽ എളുപ്പമായി.
വിദ്യാർത്ഥികൾ ചലന നിയമങ്ങൾ നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കി
ഈ സെഷൻ ചലനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു — വെറുമൊരു സിദ്ധാന്തമായല്ല, മറിച്ച് നേരിട്ട് കണ്ടും അനുഭവിച്ചും അറിയുന്നത്. വിദ്യാർത്ഥികൾ കൗതുകത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും ഒത്തുകൂടുകയും തങ്ങളുടെ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കായി തയ്യാറെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
കുട്ടികളുടെ ചിത്രപ്രദർശനം ചുവരുകളിൽ വർണ്ണങ്ങൾ നിറച്ചു
ചുവരുകളിൽ സാവധാനം നിറങ്ങൾ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ ഇടം ഒരു പ്രദർശനത്തിനും അപ്പുറമായി മാറി. കുട്ടികൾക്ക് തങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും തങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചതിൽ അഭിമാനം കൊള്ളുന്നുവെന്നും തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലമായി അത് മാറി.
ഒളിമലർ തങ്ങളുടെ എട്ടാമത് കുട്ടികളുടെ ചിത്രപ്രദർശനത്തിന് ഒരുങ്ങി
കുട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ കല പ്രകടിപ്പിക്കാനും പങ്കുവെക്കാനും വർണ്ണാഭമായ ഒരിടമൊരുക്കിക്കൊണ്ട് ഒളിമലർ ടീം തങ്ങളുടെ എട്ടാമത് പരിപാടിക്ക് ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, കുട്ടികളുടെ ചിത്രപ്രദർശനവും വർക്ക്‌ഷോപ്പും രൂപപ്പെടുന്നു.
സയൻസ് ക്ലബ്ബിൽ പന്ത്രണ്ട് കുട്ടികൾ ഗുരുത്വാകർഷണത്തെയും വൈദ്യുതിയേയും കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കി
കമ്മ്യൂണിറ്റിയിൽ നിന്നുള്ള പന്ത്രണ്ട് കുട്ടികൾ സയൻസ് ക്ലബ്ബിനായി ഒന്നിച്ചുകൂടി, കളികളിലും പരസ്പരം പരിചയപ്പെടാനുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിലും സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ഗുരുത്വാകർഷണവും വൈദ്യുതിയും എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ കുട്ടികളുടെ ഒരു കലാപ്രദർശനം ഈ ഇടത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു
കൊച്ചിയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കുട്ടികളുടെ കലാസൃഷ്ടികളുടെ പ്രദർശനമായ 'മേഡ് വിത്ത് ഹാർട്ട്', ഒളിമലർ ഫൗണ്ടേഷൻ തങ്ങളുടെ ലൈഫ്സ്കൂൾ പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഭാഗമായി ഏപ്രിൽ 8-ന് രാവിലെ 10 മുതൽ വൈകുന്നേരം 5 വരെ സംഘടിപ്പിച്ചു. കലാസൃഷ്ടികൾക്കൊപ്പം നേരിട്ട് ചെയ്തു പഠിക്കാവുന്ന സ്റ്റേഷനുകളും, എല്ലാ പ്രായക്കാർക്കുമായി കളിമൺ നിർമ്മാണത്തിലും കാലിഗ്രാഫിയിലും പരിശീലനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. രജിസ്ട്രേഷൻ ഇല്ലാതെ പ്രവേശനം സൗജന്യമായിരുന്നു.
അവരുടെ കഥ
ആളുകൾ പറഞ്ഞത്
ഒലിമലർ ഫൗണ്ടേഷന്റെ സ്ഥാപകയായ ആരതി വീരപിള്ളൈ
“വളർന്നുവരുമ്പോൾ ഈ പാഠങ്ങളിൽ നിന്ന് എനിക്ക് എത്രത്തോളം പ്രയോജനം ലഭിക്കുമായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.”